Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Ο Επίκουρος λέει ότι είναι γλυκό πράμα η ανάμνηση των πεθαμένων φίλων αλλά εμένα ο πατέρας μου συχνά όταν ζούσε ήταν και λίγο εχθρός.Ηδιαφορετική οπτική της ζω'ης μας έκανε πολλές φορές να φτάνουμε τις διαφωνίες μας στα άκρα.Ευτυχώς ομως τα τελευταία χρόνια προλάβαμε να απλώσουμε μια φέφυρα ανάμεσά μας και να προχωρήσουμε έστω και λίγο μαζί.Λέω ευτυχώς γιατί τώρα θα ήταν πολύ αργά. Δεν μπορείς να έχεις σχέση με ένα νεκρό, το μόνο που μπορείς να κάνεις μετά το φευγιό είναι να κρατάς ζωντανή μια εικόνα, μια ανάμνηση.
Όσο ήμουν μικρός τον έβλεπα πάντα μέσα από πρίσμα επικριτικό και πολλές φορές απόλυτα καταδικαστικό. Η δύναμη της νιότης και η σιγουριά της με οδηγούσαν στο να τον πυροβολώ αβασάνιστα και να τον καταδικάζω "στο πυρ το εξώτερον". Ηζωή όμως έχει ανάγκη πάντα από γέφυρες......... Ήταν κι αυτός άνθρωπος με αδυναμίες, ήταν κι αυτός κάποτε γιός κι έγινε πατέρας και βέβαια δεν σπούδασε για να περάσει από το ένα στάδιο στο άλλο. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως πίσω από την κάθε του πράξη κρυβόταν ένας τρόπος σκέψης μιας άλλης εποχής, πως οι συμπεριφορές του γεννιόταν μέσα απο εσωτερικές μυστικές διαδρομές που δεν υποψιαζόμουν. Δεν εστίαζα ποτέ στις καλές στιγμές, αυτές τις θεωρούσα πάντα δεδομένες ,ήμουν πάντα απέναντι του κρίνοντας τα λάθη του. Ήθελα ο πατέρας μου να είναι ένας μικρός Θεός κομμέμος και ραμμένος στα μέτρα μου. Έκανα κι εγώ το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι γιοί, ήθελα να τον αλλάξω, ήθελα να πείσω πως ο δικός μου τρόπος ήταν ο σωστός κι αυτόν έπρεπε να ακολουθήσει για να συναντηθούμε.
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια της ζωής του καταφέραμε και οι δυο μετριάζοντας το εγώ μας να βρεθούμε πιό κοντά. Αυτός δέχτηκε για πρώτη φορά να επιβραβεύσει τις προσπάθειες και τις επιλογές μου, κι εγώ έσκυψα κοντά του και ασχολήθηκα με τις απόψεις και τις αποφάσεις του. Τελικά δεν είχε πάντα άδικο. Πολλές επιλογές του που για τα δικά μου δεδομένα φάνταζαν λάθος, σύμφωνα με τα δικά του ήταν σωστές. Εκεί πάνω στην γέφυρα σταμάτησα να κρίνω τα αποτελέσματα των επιλογών του και για πρώτη φορά έριξα μια πρώτη φορά στις αιτίες τους. Έπρεπε να το είχα κάνει νωρίτερα μα είμαι χαρούμενος που το κατάφερα έστω και λίγο πρίν το τέλος.
Έχουν περάσει πέντε χρόνια απο τον θάνατό του, ακόμη κι εκείνη τη στιγμή διάλεξε έναν τρόπο αποχώρησης που με έκανε έξαλλο από θυμό. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο όταν μου είπε"κλείνω και φεύγω", έκλεισε το τηλέφωνο και πέθανε. Λίγες μέρες μετά συνειδητοποίησα πως ο τελευταίος που τον είχα ακούσει ήμουν εγώ.Ο θυμός μου για την απότομη έξοδό του δεν με είχε αφήσει να δω τα πράγματα ψύχραιμα. Έφυγε όπως αυτός ήθελε και παρακαλούσε, όρθιος ,αξιοπρεπής, γεμάτος δύναμη. Αυτός ο θυμός άργησε να καταλαγιάσει, την ώρα που το νεκρό σώμα του έμπαινε στο χώμα εγώ ,για άλλη μια φορά, του φώναζα τα παράπονά μου, του έριχνα ευθύνες για το ότι έφυγε αφήνοντας με μόνο να παλεύω με τα προβλήματα, μου έριχνε το μπαλάκι κι εγώ οργιζόμουν. Έπρεπε από εκείνη τη στιγμή να αναλάβω εγώ να φέρω σε πέρας ότι αυτός είχε αφήσει στη μέση. Κι άλλο λάθος.....,εγώ έπρεπε να συνεχίσω το δικό μου δρόμο και όχι να μπώ στο δικό του, αυτός είχε μόλις τελειώσει. Καθόμουν εκεί γονατιστός μέχρι την τελευταία φτυαριά, ο θόρυβος που έκανε το χώμα καθώς έπεφτε μου τρυπούσε τ'αυτιά και νόμιζα πως η γη χανόταν.
Κι όμως πόσο εύκολα οι άνθρωποι φεύγουν απ'τη ζωή μας! Κλαίμε για μας και όχι γι αυτούς που φεύγουν, τους ζητάμε ευθύνες για το ότι μας άφησαν μόνους.
Αναρωτιέμαι τι έχει μείνει ύστερα από τόσα χρόνια, ένα κομάτι άσπρο μάρμαρο χαμηλά στο χώμα, ένας μεγάλος σταυρός και μια κιτρινισμένη από τον καιρό φωτογραφία. Δεν πήγα ποτέ στον τάφο του, άλλωστε αυτός δεν είναι εκεί. Με ενοχλούν τα πλαστικά λουλούδια, τα άσβεστα κεριά και οι παλιές φωτογραφίες. Τα νεκροταφεία είναι μικρά εμπορικά κέντρα που μαζεύονται άνθρωποι ψάχνοντας την ελπίδα, εγώ την ελπίδα την βρήκα στα μάτια της οκτάχρονης τότε κόρης μου όταν δυο χρόνια μετά την μέρα που ο παππούς "πήγε στον ουρανό" με ρώτησε γιατί δεν χαμογελάω πιά όπως παλιά. Αυτόματα το πένθος είχε τελειώσει.
Τώρα πια ζω την παράδοξη απουσία του. Η ανάμνηση του μπαμπά μπήκε κι αυτή στη βάση των δεδομένων του μυαλού μου μαζί με χιλιάδες αλλες πληροφορίες της καθημερινότητας.Κάθε φορά που τα data της εικόνας του εμφανίζονται στην επιφάνεια εργασίας μου, ένα διαφορετικό πένθος γεννιέται μέσα μου, σιωπηλό, αντιδραματικό, εντελώς στεγνό και αθέατο.
Ο απολογισμός ενός θανάτου είναι νομίζω τις περισσότερες φορές ίδιος. Όλα πρέπει να λέγονται και να γίνονται εν ζωή, "μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται", καμιά πληγή δεν κλείνει απλά σέρνεται πίσω σου δια βίου και σε καθορίζει. Όσες προσευχές και μνημόσυνα κι αν κάνεις, όσα καντήλια και άσβεστα κεριά κι αν ανάψεις, όσα δακρυα κι αν αφήσεις πάνω στα μάρμαρα, όλα πάνε τζάμπα. Πρέπει να βρείς το κουράγιο να σταθείς μπροστά σον άνθρωπο που σε γέννησε, με ψυχή γυμνή, και να του πείς όλα όσα θέλεις πριν πεθάνει, παράπονα, οργή, αγάπη, μίσος, όλα...Αν στο τέλος αποτύχεις να χτίσεις μια ώριμη σχέση με τον πατέρα σου να ξέρεις οτι τίποτα δε θα γεμίσει το κενό. Πάρτο απόφαση και ξέχασε πως κάποτε ήσουν γιός, άλλαξε ρότα και γίνε τουλάχιστον σωστός πατέρας, τότε μόνο θα καταλάβεις πως κι ο δικός σου πατέρας δεν σου κράτησε ποτέ κακία για τίποτα. Ίσως στο βάθος του χρόνου τα βήματά σου σε οδηγήσουν στον τάφο του, όχι για να του μιλήσεις, αλλά μόνο και μόνο για να πετάξεις απο πάνω του όλα τα πλαστικά λουλούδια που του βαραίνουν τη μνήμη.-